Showing posts with label alki zei. Show all posts
Showing posts with label alki zei. Show all posts

Wednesday, 24 July 2019

Ο Μεγάλος Περίπατος του Πέτρου - Άλκη Ζέη (Review)


Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα αγαπημένο βιβλίο των παιδικών μου χρόνων. Πρόκειται για το Ο Μεγάλος Περίπατος του Πέτρου της Άλκη Ζέη, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.

Το είχα διαβάσει μικρή και το ξαναδιάβασα πρόσφατα, καταλαβαίνοντας, όπως είναι φυσικό, πολλά περισσότερα σε σχέση με την πρώτη φορά. 

Η Άλκη Ζέη είναι από τις αγαπημένες μου συγγραφείς, οπότε τα λόγια για τα βιβλία της είναι πολλές φορές περιττά. 

Διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της κατοχής στην Αθήνα, την οποία παρακολουθούμε μέσα από τα μάτια του μικρού μας ήρωα Πέτρου. 'Ολα τα γεγονότα και οι συνθήκες διαβίωσης εκείνης της περιόδου περιγράφονται ακριβώς όπως πρέπει από τη συγγραφέα.

Μου αρέσει πάρα πολύ σαν βιβλίο, είναι τρυφερό και συγκινητικό. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους ανεξαρτήτως ηλικίας.

Περίληψη από Goodreads:
27 Οκτωβρίου 1940: θα τη θυμάται αυτή τη μέρα ο Πέτρος γιατί πέθανε το τριζόνι του. Θα τη θυμάται γιατί την επομένη ακούει τη φωνή της μητέρας του να λέει: "Σήκω... έγινε πόλεμος. δεν ακούς τις σειρήνες;" Όταν οι Ιταλοί έφτασαν στο κατώφλι της Ελλάδας, ο Πέτρος ήταν εννιά χρονών, είχε μια χελώνα για κατοικίδιο, αγαπούσε με πάθος τις αμερικάνικες ταινίες και γνώριζε τον πόλεμο μόνο μέσα από τα βιβλία. Τώρα όμως τον βιώνει κάθε μέρα, μαζί με τους γονείς του, τον παππού του και τη μεγαλύτερη αδελφή του, την Αντιγόνη, αρχίζοντας έναν μεγάλο περίπατο - μια βόλτα στην Αθήνα της Κατοχής, στα δύσκολα εκείνα χρόνια της πείνας, των συσσιτίων, του φόβου, των διωγμών. Με οδηγό τους αγαπημένους του ήρωες από την ελληνική ιστορία και την εφηβεία προ των πυλών ο Πέτρος, με την αδελφή του και τους φίλους του, δε διστάζει να πάρει μέρος στην Αντίσταση, έχοντας πάντα για σύνθημα ένα τραγούδι: Πάντα μπροστά μας, για μια καινούρια ζωή...

Μπορείτε να διβάσετε και το παλιότερο αφιέρωμα μου στη συγγραφέα, πατώντας εδώ.


Αθηνά

Friday, 16 March 2018

Η μωβ ομπρέλα της Άλκη Ζέη - A Review


Αγαπημένη Άλκη Ζέη και αγαπημένο παιδικό βιβλίο. Είναι από αυτά που δε χορταίνω να διαβάζω. Μιλάω φυσικά για τη Μώβ Ομπρέλα που κυκλοφόρησε αρχικά το 1995. 

Στο βιβλίο αυτό βλέπουμε τις περιπέτειες της Ελευθερίας. Πρόκειται για  ένα δεκάχρονο κορίτσι που ζει με τους γονείς της και τα δίδυμα μικρότερα αδέρφια της στο Μαρούσι, το τελευταίο καλοκαίρι πριν από τον πόλεμο του 1940. Λιγοστά τα παιχνίδια τους: βόλοι, σβούρες, σκοινάκι, γιο-γιο, κι ένα ζευγάρι πατίνια με καρουλάκια που τους τα δάνειζε το ξένο παιδί από τη Γαλλία, που ήρθε να μείνει στο πάνω πάτωμα του σπιτιού τους κι έγινε ο αχώριστος φίλος τους. Παίζουν όλοι μαζί και σκαρώνουν με τη φαντασία τους χίλιες δυο ιστορίες που μαγεύουν και τους ίδιους. Και πόσα άλλα δε θα έκαναν και δε θα ονειρεύονταν αν δεν τους εμπόδιζαν οι μεγάλοι. Οι μεγάλοι και τα παιδιά. Δυο κόσμοι μακρινοί, σχεδόν απλησίαστοι. Με τους δικούς τους νόμους και τις δικές τους αλήθειες ο καθένας. Πώς λοιπόν να καταλάβουν οι μεγάλοι ότι μια μωβ ομπρέλα μπορεί να κάνει τη φαντασία των παιδιών να καλπάζει αχαλίνωτη;

Είναι ένα πολύ όμορφο βιβλίο, γραμμένο με απλό και όμορφο τρόπο που σε κάνει να ταυτίζεσαι με ορισμένες από τις ιστορίες των παιδιών αν και διαδραματίζονται σε μια άλλη εποχή. Η Άλκη Ζέη περιγράφει αρκετά παραστατικά τις καταστάσεις και τα στερεότυπα που επικρατούσαν εκείνεη την εποχή. 

Κυκλοφορεί (όπως και όλα τα βιβλία της) από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

PopSugar 2018 Reading Challenge : A book with your favorite color in the title
Modern Mrs Darcy 2018 Reading Challenge: A book by a favorite author
1984-2018 One book for each year: 1995
#readathon18:  Ένα βιβλίο με βιολετί εξώφυλλο

Διαβάστε και το αφιέρωμα μου στην Άλκη Ζέη εδώ.

Tuesday, 20 February 2018

Πόσο ακόμα θα ζήσεις γιαγιά; - Άλκη Ζέη (Review)


Το βιβλίο "Πόσο ακόμα θα ζήσεις γιαγιά;" της Άλκης Ζέη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο μου άρεσε τόσο πολύ που το τελέιωσα σχεδόν σε μια ημέρα. Μου άρεσε που μάθαινα για τη ζωή της αγαπημένης συγγραφέα των παιδικών μου χρόνων μέσα από τα δικά της λόγια. 

Διαβάζοντάς το θυμήθηκα πόσο πολύ μου αρέσει ο τρόπος που γράφει τα βιβλία της η Άλκη Ζέη.  Με τρόπο άμεσο και ανθρώπινο μας αφηγείται ιστορίες αποκαλυπτικές και πολλές φορές συγκινητικές. Κατάφερα να μάθω πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για τη ζωή της που δε γνώριζα και όλα αυτά μέσα από τη δική της μοναδική αφήγηση. 

Ένα πολύ ωραίο χαρακτηριστικό του βιβλίου ήταν ότι στο τέλος του υπήρχαν και κάποια διηγήματά της, τα οποία δεν είχα ξαναδιαβάσει και μου άρεσε που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία. 

Ανυπομονώ να διαβάσω και το βιβλίο της Με μολύβι φάμπερ νούμερο 2, το οποίο κινέιται στο ίδιο κλίμα. 

Με βάση το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
– Σου έφερα την εφημερίδα.
Ανοίγω τα μάτια. Με πήρε, φαίνεται, ο ύπνος κάτω από τη γλυσίνα.
Από πάνω μου στέκει ένα ψηλό πανέμορφο παλικάρι. Έχει ένα μικρό μούσι και πράσινα μάτια. Μοιάζει σαν να βγήκε από μυθιστόρημα του Σταντάλ. Είναι ο εγγονός μου ο Αντουάν. Πότε μεγάλωσε τόσο;
– Απόψε έχει πανσέληνο, λέει.
Κοιτάζω την εφημερίδα. Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017. Τρομάζω.
Πώς έφτασα ως εδώ. Είχα υποσχεθεί στα παιδιά δεκατρία χρόνια. Αν και μου φαινότανε πάρα πολλά... τότε. Ποιος μου χάρισε γενναιόδωρα άλλα τέσσερα κι ίσως απομένουν και κάποια ρέστα ακόμα;
Κοιτάζω γύρω. Στην άλλη άκρη, κάτω από τη γλυσίνα που ξαναζωντάνεψε όλα αυτά τα χρόνια, στην αυλή του σπιτιού μας στις Μηλιές στο Πήλιο, ένα όμορφο κορίτσι με ξανθά σγουρά μαλλιά και πράσινα μάτια γράφει στον υπολογιστή. Τα λεπτά δάχτυλά της πετάνε σαν φτερά πεταλούδας. Πού εγώ – χτυπώ αργά αργά κάθε γράμμα και πολλές φορές το διπλανό απ’ αυτό που πρέπει. Είναι η εγγονή μου, η Άννα.

Τώρα πια τα εγγόνια μου είναι μεγάλα. Δεν ρωτάνε «πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;». Μόνο κάνουν σχέδια τι θα κάνουμε του χρόνου στην πανσέληνο.
Αν μου φαινότανε πολλά τα δεκατρία χρόνια, ο ένας χρόνος μοιάζει ακόμα πιο μακρινός.
Δεν λέω τίποτα, τους αγκαλιάζω και τους δυο και χαίρομαι τη στιγμή. Αποδώ και μπρος οι στιγμές μετράνε.

Μπορείτε να διαβάσετε και το σχετικό άρθρο μου για τη ζωή της Άλκη Ζέη εδώ.